Lale Sayar, 2003 yılında geçirdiği otobüs kazasında bacağını kaybetti. Geçirdiği 8 ameliyatın ardından bacağına protez takıldı. Ödünç olarak kullandığı protezin geri istenmesiyle bir kere daha zor durumda kaldı. Ayak yerine protezle hayata tutunan, bir hastanede çalışan ve İzmir Sokak Sanatları Atölyesi bünyesinde “sanatın engel tanımadığın da” ortaya koyan Lale, “2003 yılının 4 Mart sabahı, sloganı ‘Ulaşmak istediğiniz yere güvenle ulaştırır’ olan firmanın otobüsü ne yazık ki beni şimdi bulunduğum noktaya ulaştırdı. Oysa ben ayaklarım yere değil, ablama ulaşmak için otobüse binmiştim” diyerek, başından geçenleri şöyle anlattı: “O gün otobüs şoförü, bir çok yolcunun ikazına kulak asmadı ve Merzifon yakınlarında çukura saplandık. Bir ayağımı otobüsün altında bıraktım. Daha sonra tam 8 ameliyat geçirdim ve ayağıma protez takıldı. Üniversite sınavına giri Sağlık Yönetmeliği İşletmeciliği bölümünü kazanandım ama okuluma devam edemedim”

Davanın halen sürdüğü belirten Lale, “Bana yaptıklarını başkalarına yapmasınlar diye, yaşamaktan da, davadan da vazgeçmiyorum. Bir tek tiyatro oynarken yaşadığım acıları unutuyorum, orada zaman duruyor. Ama gerçeklerle  her sabah karşılaşıyorum. Bendeki emanet protezin sahibi de geri istiyor. Şu anki soketle bu güne kadar kullanmak bile mucize sayılabilir. Yeniden ayağımı kırmasından çok korkarken yatağa uzandığımda belimden aşağısını ağrı yüzünden hissedemiyorum. Tiyatrodan da ayrılmak istemiyorum. Fakat çalışmadan sonra mutlaka her gün ağrı kesici iğne yapılıyor..Bazen derin bir ümitsizliğe kapılıyorum.Vücudum bile isyan ediyor yine de gülümsemeye çalışıyorum” diyerek adaletten yardım bekliyor.
Bir ağabeyi Ankara’da, ablası Bayburt’a, annesi ve diğer ağabeyi de istanbul’da yaşayan Lale, İzmir’de tek başına yaşam savaşı veriyor. Soketin açtığı yaradan dolayı bazen protezini takamadığını söyleyen Lale, yaşadığı zorlukları şu sözlerle anlattı: “Soket kötü bir yara açmıştı.Protezimi giyemedim ve değneğim de yoktu. Belediye otobüsünden inerken protez bacağımdan çıktı. Tutunmasam diğer bacağımı da kaybedecektim. Her seferinde, ‘Bu gün de vücudum tek parça’ diyebilmek ve hep aynı korkuyu yaşamak kalbimi yoruyor”
“Gerçekten çok çabaladığım dönemler oluyor ama ben de insanım. Süper kız değilim” diyen Lale, sözlerini şöyle tamamladı: Çabamın önünü, mahkeme sonuçlanıncaya kadar, belki pes ederim umuduyla firma kesmeye çalışacak.     Herkes bilip bilmeden artık bu durumu kabul et diyor.Kabullenmek ne demek. Bir yanda bir kolu ve  iki bacağı olmayan biri yurtdışında yaşayan biri şu anda giydiğim protezle koşabiliyorken, ben bir köşede paslanmayı mı beklemeliyim.Ya da kaybını kabul et mi demek isteniyor? O zaman yerini dolduracak bir şey  olması gerekmezmi! Yerine ben protezimi koymuştum.Her 3 yılı bile beklemedi firma. Bunu, bu acıyı 3 yılda bir yeniden bacağını kaybetme acısını yaşıyorum. Her acının bir telafisi olmasa, ki evlat acısı en büyük derler insan dayanabilir mi? Şimdi tek düşündüğüm hem ayakta kalabilmek, hem de mahkemenin peşini bırakmamak ve öncelikle de, ödünç olan protezimin yerine yenisine sahip olabilmek”